به گزارش قدس آنلاین، پس از تجربه ‏هاى بسيار و بررسى ‏هايى كه در كيفيت شنيدن به عمل آمده تقريبا نزد پزشكان و دانشمندان امروز مسلم شده است كه ميان منبع صوتى و گوش كه مى‏شنود، همواره فاصله‏اى است و براى شنيدن از اين فاصله، بايد چيز سيالى باشد كه صدا را منتقل كند و آن هوا است و اگر آن نباشد صدا شنيده نمى‏شود و لذا نمى‏توان صدا را در خلاء كه خالى از هوا است شنيد.

همچنين اطباء اتفاق نظر دارند كه ديدنى‏ ها ديده نمى ‏شوند مگر اينكه نورى مانند نور خورشيد يا نور چراغ يا نور ستارگان و مانند آنها بر آن بتابد. شعاع اين نورها از چيز مرئى منعكس مى ‏شود و به چشم مى ‏رسد و از قرنيه شفاف و حدقه و شبكيه عبور مى‏كند و صورت چيز مرئى را رسم مى‏كند.

بنا بر اين، طبق علم جديد، شنيدن جز به وسيله هوا و ديدن جز به وسيله شعاع نور امكان ندارد. اين مطلب كه پس از بحث و بررسى‏ هاى بسيار از سوى دانشمندان و با آزمايش هاى فراوان در طول سال ها به دست آمده، مطلبى است كه مطابق با سخن امام صادق (ع) بلكه عين سخن اوست كه پيش از هزار و دويست سال فرموده است.

ایشان می فرمایند: «اى مفضل اكنون به اين حواسى كه خداوند به انسان داده و او را به وسيله آن بر موجودات ديگر برتر كرده است، بنگر ...» تا آنجا كه مى‏ فرمايد: «حواس را پنج تا آفريد تا چيزى از محسوسات از انسان فوت نشود. چشم را آفريد تا رنگ ها را درك كند و اگر رنگ ها بود ولى چشم نبود آنها سودى نداشتند و گوش را آفريد تا صداها را درك كند پس اگر صداها بود ولى گوش نبود صداها فايده‏اى نداشتند و همين طور است حواس ديگر. عكس آن نيز درست است اگر چشم بود و رنگ ها نبود، چشم معنا نداشت و اگر گوش بود و صداها نبود گوش بى‏فايده بود. پس بنگر چگونه خداوند بعضى از آنها را با بعضى ديگر تلفيق داد و براى هر حسى محسوس قرار داد كه عمل كند.

در عين حال چيزهايى را ميان حس و محسوس واسطه قرار داد كه حس بدون آن كار نمى‏كند مانند نور و هوا كه اگر نورى نبود كه رنگ را براى چشم ظاهر كند، چشم نمى‏ديد و اگر هوا نبود كه صدا را به گوش برساند، گوش صدا را درك نمى‏كرد ...»

منابع:

روش تندرستی در اسلام

توحید مفضل

انتهای خبر/